40 Weeks 1 Day

40 Weeks 1 Day

ได้ฤกษ์เสียที

กว่าจะได้ up blog นี้ ล่วงเลยเวลาไปนาน เราะเพิ่งได้มีโอกาสมานั่งจับคอมพิวเตอร์เอง เอาเป็นว่าไม่ให้เสียเวลา มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า

เช้าวันที่ 17/04/2011 หลังจากเมื่อวานซัดทุเรียนพันธุ์นกกระจิบไป 1 ลูก ขนาดแค่ 4 กิโล 555 เลยมีผลให้กลางคืนรู้สึกเข้าห้องน้ำบ่อยกว่าทุกคืน พอสักเกือบ ๆ 6 โมงเช้า ก็เกิดเหตุ มีเลือดออกมา โอ้ รีบมาปลุกพี่ตู่บอกพี่ตู่มีเลือดออกทำไงดี โทรไปถามที่โรงพยาบาลก่อนดีไหม พี่ตู่ก็อืม ๆ แล้วหลับไป

เราก็เลยโ?รไปที่โณงพยาบาล ด้วยเบอร์โทรศัพท์ที่บอกว่า ติดต่อได้ตลอด 24 ชั่วโมง แต่ โทรไม่ติด เวรกรรมมาก ๆ นั่งรอเวลา เปิดคอม เข้า PANTIP FACEBOOK นับเวลาปวดท้อง ซึ่งปวดนิด ๆ ใน 15 นาที ปวดประมาณ 3 ครั้งได้ รอจน 7 โมง ไปอาบน้ำ

ตอนนี้ก็ยังโทรไปที่โรงพยาบาลไม่ติดอยู่ดี รอจนอาบน้ำ ต่งตัวเสร็จ ปลุกพี่ตู่ ก็เกือบ 8 โมงแล้ว บอกพี่ตู่ไปโรงพยาบาลเถอะ พี่ตู่ก็ทำหน้างง ๆ ไม่รู้งงอะไร พอพี่ตู่อาบน้ำเสร็จ ก็ถามเราว่าเป็นอะไรยังไง เหมือนจำไม่ได้ ระหว่างไปโรงพยาบาลก็แวะซื้อขนมปังลูกเกดที่ เซเว่นกินลองท้องไปหน่อย เพราะหิวด้วย โชคดีรถไม่เยอะมากเท่าไหร่ แต่เรายังคงชิว ๆ ได้สบายมาก

พอมาถึงโรงพยาบาล ลงรถ เห็นคุณหมอที่เคยตรวจครรภ์กำลังเดินมาเก็บของที่รถพอดี คุณหมอก็เลยเดินมาถามว่า อาการเป็นอะไร ยังไง พอเข้าไปที่ห้องคลอด ก็มีคุณพยาบาลมา ตรวจการเต้นของหัวใจ ถามอาการ แต่วันนี้ตอนใช้เครื่องฟังเสียงหัวใจลูกเต้น ทำไม ถึงได้ยินที่ท้องน้อยด้านขวา ทุกทีจะต้องเป็นด้านซ้าย แปลก ๆ แฮะ คุณพยาบาลมาตรวจภายในต่อ ปากมดลูกเปิด 2 cm แล้ว ดีใจจัง

แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คุณพยาบาลบอกคุณหมอว่า ไม่แน่ใจว่าหัวเด็กหรือเปล่า เพราะมันดูนิ่ม ๆ จัง คุณหมอเลยต้องมาตรวจอีกรอบ แล้วคุณหมอก็บอกว่า น่าจะเป็นท่าก้น แล้วก็ต้องไป ultrasound ดู แล้วก็เป็นท่าก้นจริง ๆ คุณหมอเลยให้ผ่าเลย พร้อมกับเรียกทีมที่เพิ่งผ่าตัดเสร็จกลับมาอีกรอบ

คุณพยาบาลก็เรียกเราไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เซ็นต์เอกสาร ไม่มีโอกาสได้ปรึกษาพี่ตู่ ที่ว่าจะให้พี่ตู่มาอยู่ใกล้ ๆ ตอนคลอดเป็นอันจบ พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็โดนโกนขนตั้งแต่หน้าอกลงไปถึงน้องน้อย สวนอุจจาระ แล้วก็รอให้เราถ่ายก่อน แต่ยังไม่ค่อยได้เริ่มปวดเลย คุณพยาบาลก็เดินมาตาม รออีกเดี๋ยวก็เดินไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็ออกมานอนบนเตียงอีกเตียง เจาะน้ำเกลือ และใส่สายปัสสาวะ

แล้วก็เข็นเราเข้าห้องผ่าตัด คุณหมอวิสัญญีก็ถามว่าเคยผ่าตัดไหม ไอ้เราก็ครั้งแรก ใจเนี่ยไปอยู่ตาตุ่มแล้ว กลัวมาก ไม่รู้ยังไง คุณหมอวิสัญญีก็บอกถามชื่อ แล้วบอกว่า ถ้าให้ทำอะไรก็ทำตามนะ แล้วเค้าก็ให้เราเอาแขนซ้ายไปวางบนโต๊ะข้าง ๆ แขนขวาก็เช่นกัน แล้วก็มีหน้ากากออกซิเจนมาครอบ แต่ครอบแล้วเหือนหายใจไม่ออก คุณหมอวิสัญญีบอกว่า มีให้เลือก 2 อย่าง คือ แบบรู้ตัวกับไม่รู้ตัว จะเอาแบบไหน แต่เอาแบบไม่รู้ตัวไปแล้วกันนะ เอ๊ะ แล้วจะถามทำไม

สักเดี๋ยวก็มีเหล็กฉากมาวางตรงหน้าเรา พร้อมผ้ามาคลุม ๆ หลายชั้น พยาบาลหมอมาทางยาฆ่าเชื้อ หรืออะไรสักอย่างตรงที่จะทำการผ่าตัด พร้อมกับบอกว่า ถ้าหลับก็หลับไปเลยนะ จะเริ่มรู้สึกแสบ ๆ น้ำเกลือหน่อย เราเองก็เริ่มแสบ ๆ เหมือนกัน แล้วสติก็วูบลงเหมือนโลกมืด

เราตื่นขึ้นมาหลังผ่าตัดหลังจสกได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเรา ถามอาการวางเป็นไงบ้าง แต่ตอนนั้น ทั้งงง ทั้งมึนไปหมด ลูกอยู่ไหน พี่ตู่อยู่ไหน เจ็บแผลด้วย อะไรกันเนี่ย สักเดี๋ยวคุณพยาบาลก็บอกว่า เดี๋ยวจะพาสามีและลูกมานะคะ แล้วพี่ตู่ก็อุ้มลูกเดินมา เราเห็นลูกครั้งแรก ตาเค้าแบ๋วมาก หัวดำ มองแล้วเหมือนพี่ตู่ตัวเล็กเลย พี่ตู่เดินมาจุ๊บที่หน้าผากบอก “ขอบใจนะจ๊ะ” ลูกหนัก 3200 กรัม แต่เรายังคงมึน ๆ แล้วก็เริ่มคลื่นไส้ อ้วกไปหนึ่งที คุณพยาบาลก็มาบีบนม มีน้ำนมไหลออกมาซึม ๆ พร้อมกับเอาลูกมาดูดกระตุ้นครั้งแรก แต่ลูกหายใจเร็วดูดได้สักเดี๋ยวคุณพยาบาลก็พาไปให้ออกซิเจน พร้อมกับพาเราขึ้นห้องพักฟื้น

ระหว่างนี้ หลับ ๆ ตื่น ๆ เบลอ ๆ บอกไม่ถูก จนขึ้นมาได้ ก็ได้ยินแต่พยาบาลบอกว่าเดี๋ยวจะพาลูกมาให้นะคะ รอก่อน พี่ตู่ก็เดินมาดูหลังจากพยาบาลเปลี่ยนเสื้อผาให้เราแล้ว เพิ่งมารู้ตอนหลังว่าโป๊ออกมาจากห้องผ่าตัด โอ้ว

พอเริ่มได้สติก็ถามพี่ตู่ว่าลูกออกมาตอนกี่โมง หนักเท่าไหร่ อะไรยังไง ได้ความว่า “ลูกคลอดตอน 9.54 น. หนัก 3200 กรัม แถมยังมีน้ำคร่ำน้อย ลูกอาจสำลักน้ำคร่ำ เลยหายใจเร็ว ขาแบะนิดหน่อยเพราะอยู่ท่าก้น แต่ไม่เป็นไร ดัด ๆ ขาหน่อย” สบายใจ

แล้วพี่ตู่ก็บอกว่า งงๆ เหมือนกัน เพราะพยาบาลเดินมาบอกว่าต้องผ่า ก็ดทรบอกแม่ บอกใคร สักเดี๋ยวเดินมาบอกผ่าเสร็จแล้ว งงเลย ว่าทำไม ไวจัง พี่ตู่เลยต้องวิ่งวุ่นนิดหน่อย แต่ทุกอย่างก็โอเค แต่เราสิ เจ็บแผลมาก คุณพยาบาลบอกว่าถ้าปวดมาก ขอยาแก้ปวดได้นะคะ แต่ต้องงดน้ำงดอาการ และคาสายปัสสาวะไปก่อน รอจนให้น้ำเกลืออีก 3 ขวดหมดก่อน โอ้ว ฉันจะไหวไหมเนี่ย

เฮ้อ ๆ สุดท้าย ที่ว่าตั้งใจจะคลอดเองก็ไม่ได้คลอดเองเลย อาการเจ็บท้อง ปวดท้องคลอดก็ยังไม่มี ถือว่าโชคดีที่ไม่เจ็บ 2 ต่อ คุณหมอบอกว่ามีโอกาสเป็นไปได้ที่เด็กจะเปลี่ยนท่าตอนโค้งสุดท้าย แหม มันทำแม่มันแสบจริง ๆ สงสัยอาจเป็นเพราะทุเรียนที่กินไป ลูกเลยทนไม่ไหว คลอดเลยเสียอย่างงั้น

เอาเป็นว่า มาดูรูปเจ้าตัวน้อยดีกว่า เป็นรูปแรกที่พี่ตู่ถ่ายมาให้ดู ส่วนเรื่องระหว่างพักที่โรงพยาบาล เดี๋ยวรออ่านต่อได้เลยนะจ๊ะ

 

Advertisements

39 weeks 2 days

39 weeks 2 days

ยังไม่มีอาการอะไรเลย

11/04/2011

วันนี้ได้เวลาไปพบคุณหมออีกแล้ว แถมเมื่อคืนคงกังวลมากไปหน่อย มีอาการปวดท้องอีกแล้ว ตอนแรกนึกว่าจะปวดท้องแบบปวดถ่าย แต่จริง ๆ แล้ว มันปวดเหมือนเวลามีประจำเดือน ปวดหาย ปวดหาย อยู่เกือบ ๆ ชั่วโมง แล้วก็หายไป แถมตกใจอีกเรื่องที่มีมูกใส ๆ ออกมาอีก ตอนแรกนึกว่าน้ำเดิน ที่ไหนได้ คงเครียดมากเกินไปเป็นแน่

วันนี้คนไข้มาตรวจครรภ์เยอะมาก การตรวจปัสสาวะ ปกติ ชั่งน้ำหนักได้ 64.7 กิโล เอ๋ ! น้ำหนักลด ดูแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะช่วงนี้ทั้งกินทุเรียน ทั้งหม่ำข้าวเหนียวมะม่วง ความดัน 116/59 ตรวจท้อง คุณพยาบาลบอก ท้องตึงมาก เด็กหัวยังลอยอยู่เลย แต่เอ๊ะ ทำไมคราวที่แล้วบอกหัวลง เสียหัวใจเด็กเต้นได้ 152

วันนี้โชคดี ได้เจอหมอผู้หญิงที่เคยเจาะน้ำคร่ำให้ แล้วคุณหมอก็ให้ไปขึ้นขาหยั่งตรวจภายใน แล้วคุณหมอก็บอกว่า หัวเด็กลงมาดีทีเดียว คลอดเองได้สบาย แต่ “ปากมดลูกยังไม่เปิด” แอบเซ็งเล็กน้อย คุณหมอบอกว่านัดอีกที่วันที่ 18 แล้วกัน ถ้าในช่วงนี้ยังไม่มีอาการ แต่ถ้าวันที่ 18 หมอคุณหมอจะให้นอนโรงพยาบลาแล้ว เฮ้อ คงได้โดนเร่งคลอดเป็นแน่

แล้วก็ต้องมานั่งฟังเสียงหัวใจลูก พร้อมนับลูกดิ้นอีก เพราะน้ำหนักลดอ่ะ แม้จะแค่นิดเดียวก็เถอะ แต่เจ้าตัวนี้ ก็เหมือนแค่ดิ้นเบา ๆ ตรวจช่วงที่รัดเครื่องไว้ที่พุงเท่านั้น เพราะมองเห็นพุงกระเพื่อมอยู่ แต่ทุกอย่างก็โอเค วันนี้จ่ายเงินค่าหมอไป 350 บาท เฮ้อ ส่วนอาการปวดท้องที่เป็น คุณหมอก็บอกว่าเป็นอาการเจ็บท้องเตือนเท่านั้น เซ็งไปอีกรอบ

ก่อนกลับมาที่อพาร์ตเม้นท์ แวะไปหาแม่ที่บ้าน ก็เริ่มเครียดอีก เพราะแม่จะให้ไปอยู่ที่บ้านหลังคลอด แต่เรารู้สึกไม่สะดวกเลย บอกอ้อม ๆ ไป แม่ก็เหวี่ยงใส่ ไม่รู้จะทำยังไงดี เลยทำเป็นเฉย ๆ เครียดเลย เรารู้สึกว่า เราย้ายออกจากบ้านมานานแล้ว life style ก็เปลี่ยนไป อีกอย่าง สงสารพี่ตู่ด้วย เพราะที่บ้านเรามีแต่ผู้หญิงอ่ะ พี่ตู่มาอยู่ด้วยก็คงอึดอัดแน่ ๆ แถมถ้ามาอยู่ก็มาอยู่เป็นเดือนเลย ไม่อยากย้ายของไป ย้ายของมา เครียดทั้งเรื่องเจ้าตัวเล็ก เครียดทั้งแม่ ไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตนี้ดี

แถมถ้าเกิดจนถึงวันที่ 18 แล้วยังไม่คลอด คุณหมอต้องเร่งคลอด แล้วก็เร่งคลอดแล้ว คลอดเองไม่ได้ ก็ต้องโดนผ่าอีก เจ็บ2 ต่อเป็นแน่ ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากได้แบบนี้นะ ตอนนี้ คงได้แต่ภาวนา “ลูกจ๋า ออกมาเสียทีเถอะ คลอดง่าย ๆ นะ แม่อยากคลอดเอง”

ปล. ถึงจะคลอดช่วงสงกรานต์ ก็มีคุณหมอเวรอยู่ประจำที่โรงพยาบาล ค่อยโล่งอก โล่งใจขึ้นหน่อย

39 weeks แล้ว ยังไม่มีอาการอะไรเลย

39 weeks

9/04/2011

วันนี้ก็ครบ 39 weeks แล้ว แต่ก็ยังคงปกติเหมือนเดิม เมื่อเช้าตื่นมาตอน 6 โมง มีอาการปวดท้อง ปวดนานอยู่ สักเกือบ ๆ 10 นาทีได้ เอานาฬิกามาจับเวลาดู ก็ปวดแล้วเบาแล้วปวด แบบทนได้อยู่แค่นั้น แล้วก็หาย แถมหลับต่อได้อีก ตื่นมาอีกที พี่ตู่ไปซื้อข้าวเช้ามาให้กิน กินเสร็จ นั่งเล่นได้สักเดี๋ยว รู้สึกปวดตูดมาก เมื่อก้นกบสุด ๆ แล้วก็เวียน ๆ หัว แต่ก็ไม่มีอะไร

พอเที่ยงก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือ แล้วไป The Mall บางกะปิต่อ ยังมีอารมณ์ไปเดินทางอีก จริง ๆ ก็จะไปซื้อที่ถูพื้นอย่างเดียวแหละ และพี่ตู่ก็กะจะไปคนเดียว แต่เราอ่ะสิ อยากไปเดินเล่น แล้วก็ได้เดินเล่นสมใจ เดินเสียปวดไปหมดเลย แถมเสียว ๆ ท้องน้อยอีก เพราะมีช่วงหนึ่งกำลังเดินดูของ แล้วกำลังก้มตัวลงดู ปรากฏเจ้าตัวเล็กดิ้นขึ้นมาจนเจ็บเลย

เหนื่อยมาก ๆ และเพลียมาก ๆ ด้วย มาถึงคุยกับพี่ตู่ว่า “ถ้าวันจันทร์ไปหาหมอ แล้วหมอให้เข้าห้องคลอดเลยทำไง” พี่ตู่ก็บอกว่า “จะเก็บไว้ต่อหรือไง” 5555 ก็จริงอ่ะนะ ยิ่งพอใกล้คลอด ก็ยิ่งเครียด ยิ่งกังวล เท้าก็บวม แต่ดีนะ ไม่บวมทั้งตัว หน้าก็ไม่เปลี่ยน บางคนใกล้ ๆ คลอด หน้าตาเปลี่ยนไปเลย ถ้าแม่รู้คงโดนด่าเป็นแน่ที่ยังตะลอน ๆ ไปไหนต่อไหน ทั้ง ๆ ที่ใกล้คลอดแล้ว แถมยังต้องเฝ้าระวังเจ้าตัวเล็กให้มากกว่าเดิมอีก เพราะโค้งสุดท้ายแล้วด้วย

เสียดาย กลับมาจาก The Mall อุตส่าห์ไม่ซื้อขนมมากินเยอะ เพราะจะมาซื้อทุเรียนร้านประจำ เพราะคนขายเพิ่งเอาทุเรียนมา แต่เมื่อวานยังกินไม่ได้ ต้องซื้อเงาะ กิโลละ 100 มากินแก้ขัด และบอกให้มาซื้อใหม่วันนี้ แต่พอไปจริง ๆ ก็ยังไม่มี ถึงมีก็ยังห่าม ๆ และสุกเกินไป พรุ่งนี้ต้องไปดูใหม่อีกรอบ จะได้กินไหมเนี่ย ทุเรียน

นั่งรอเวลา นี่ก็ 38 weeks 6 days แล้วนะ

38 weeks 6 day

8/04/2011

การรออะไรบางอย่าง มันนานเหมือนกันนะนี่ ขณะตอนนี้ อายุครรภ์ก็ปาเข้าไป 38 weeks 6 days ยังไม่มีอาการเตือนเลยว่า ถึงเวลาที่ เจ้าเธียร์เตอร์ จะออกมาดูโลกภายนอกแต่อย่างไร เราเองก็ลางานเตรียมพร้อมไว้ตั้งแต่วันที่ 1 ที่ผ่านมา ส่วนพี่ตู่ก็ไม่ได้ออกไป site งานข้างนอกเลย เข้าแต่ office อย่างเดียวช่วงนี้ เพราะคาดเดาอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ

อาการโดยทั่วไปก็ยังคงมีอาการท้องแข็งอยู่บ้าง ตกขาวเยอะหน่อยช่วงเช้า ๆ มีปวดท้องบ้าง แต่ก็ไม่เท่าไหร่ มีเมื่อคืน ปวดท้องเหมือนปวดถ่าย คล้าย ๆ เวลาอาหารเป็นพิษ แต่เป็นตอนตี 2  เพราะตื่นมาเข้าห้องน้ำพอดี ตอนเริ่มปวดก็ตกใจว่า เอ๊ะ ! ปวดเตือนหรือเปล่านี่ แต่พอเริ่มคลายก็มองนาฬิกา แล้วก็ปวดอีก แต่เริ่มไม่ใช่แล้ว รีบลุกไปเข้าห้องน้ำ ปรากฏว่า ท้องเสีย พอถ่ายเสร็จอาการก็หาย เฮ้อ!

นอกนั้น ก็ยังไม่มีอะไร เจ้าเธียร์เตอร์ก็ยังคงดิ้นดีเหมือนเดิม พี่ตู่ก็ชอบเรียกให้ลูกตื่น ตอนกลางวัน เพราะกลัวกลางคืนไม่นอน เมื่อคืน เธียร์เตอร์ก็เลยโชว์ให้พ่อมันดู ดิ้นเสียพุงเบี้ยวเลย นี่หมอก็นัดอีกทีวันจันทร์นี้ ไม่รู้จะเป็นไง เพราะอาทิตย์หน้าก็สงกรานต์แล้ว กลัวหมอไม่อยู่ อีกทั้งโรงพยาบาลที่ฝากครรภ์ก็เป็นโรงพยาบาลรัฐบาลเสียด้วย ถ้าเจ็บท้องตอนวันหยุดคงสนุกน่าดู แต่ก็คงโชคดีที่รถอาจจะไม่ติดมากก็เป็นได้

ตอนนี้ ก็ต้องร้องเพลง “รอ” อย่างเดียว ก็อย่างที่ใคร ๆ พูดว่า “พร้อมเมื่อไหร่ เดี๋ยวเค้าก็ออกมาเอง” แต่นานไปก็ไม่ดีนะ กลัวโดนผ่าคลอด ไม่ใช่ว่ากลัวหรอกนะ แต่รู้สึกว่า คลอดเอง คลอดธรรมชาติคงจะดีกว่า อีกอย่าง พี่ตู่ก็เข้าไปเป็นเพื่อนเราได้ด้วย บอกตรง ๆ ว่า ปอดแหกเหมือนกัน ก็การคลอดลูก มันเหมือนการผ่าตัด เหมือนคนเป็นโรคอะไรสักอย่างต้องนอนโรงพยาบาล หรือเราคิดมากไปเองก็ไม่รู้ ก็แหม ในชีวิตตั้งแต่โตมา เท่าที่จำความได้ ก็ยังไม่เคยป่วยถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาลเลย ยกเว้นตอนเด็ก ๆ ที่จำอะไรไม่ได้เลยแค่นัั้น

แต่ก็อย่างว่าแหละนะ ขนาดตอนนี้ ทั้งเราและพี่ตู่ก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิม ไปเดินเที่ยวบ้าง พอเหนื่อย ๆ ส่วนเรานะหรอ พอไม่ได้ทำงาน มานั่งนิ่ง ๆ อยู่บ้านก็เริ่มขี้เกียจ จะกิน จะอน จะตื่น ผิดเวลาไปหมด ยิ่งอยู่บ้านกลางวัน ถ้าไม่ได้นั่งหน้าคอม ก็จะเริ่มง่วงตลอดเวลา นั่งนานก็ไม่ได้ ปวดก้นกบ ขาบวม จะนอนเดี๋ยวกลางคืนก็ไม่นอนอีก เวรกรรมจริง ๆ

ลูกจ๋า เมื่อไหร่จะได้เวลาออกมาเสียทีจ๊ะ พ่อ กับ แม่ รอไม่ไหวแล้วนะ

 

35 Weeks 2 Days

35 Weeks 2 Days

4/04/2011

วันนี้ มีนัดไปพบคุณหมออีกแล้ว อาการโดยทั่วไป ท้องแข็งบ่อย แต่เจ้าตัวเล็กยังคงดิ้นดีเหมือนเดิม แต่เหมือนกินอะไรได้น้อยลง ยิ่งเมื่อคืนก็เหมือนนอนไม่ค่อยหลับ สงสัยจะกังวล กลัวคลอดเป็นแน่  เลยทำให้เครียด ๆ ไปด้วย

 

อย่างเมื่อวาน อยู่บ้านคนเดียว แค่ลุกขึ้นมานั่งเล่นคอมพ์ ท้องก็แข็ง จะกินข้าว ท้องก็แข็ง กินไม่ลงแล้ว ต้องนอนพักถึงหาย เฮ้อ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ปวดหน่วง ๆ อีก แต่ปวดน้อยลง ตั้งแต่เริ่มหยุดไปทำงาน นั่งเก็บของจนเหนื่อย โชคดี ที่จัดกระเป๋าสำหรับตอนเข้าโรงพยาบาลไว้ได้สำเร็จแล้ว

วันนี้ ที่โรงพยาบาล คนไข้เยอะมาก ปรากฏว่า มีคุณหมอผู้หญิงคนเดียว เนื่องจากหมอท่านอื่นติดภาระกิจหมด การตรวจโดยทั่วไป ปัสสาวะปกติ น้ำหนัก 65 กิโลกรัม ยังคงเท่าเดิม แต่ตอนคลำท้อง มีน้อง ๆ พยาบาลและอาจารย์มากดท้องคลำดูท่าเจ้าตัวเล็กใหญ่ กดตอนแรก ๆ ก็จุก ๆ เหมือนหายใจไม่ออกเลย แต่คุณพยาบาลบอกว่า เจ้าเธียร์เตอร์กลับหัวลงอุ้งเชิงกรานแล้ว ฟังเสียงหัวใจเต้นได้ 158 ตรวจความซีด ตรวจการบวมที่ขา ปรากฏว่า ขาบวมนิดหน่อย

ระหว่างรอคุณหมอมาตรวจ เพราะต้องรอคุณหมอผ่าคลอดเสร็จก่อน ก็หิวข้าวมาก ๆ แต่โชคดีที่ผอ.ลงมาตรวจช่วยก่อนออกไปประชุม เลยเสร็จเข้ไปเกือบ ๆ เที่ยง คุณหมอก็ถามอาการโดยทั่วไป แต่ก็นัดดูอีกทีวันที่ 11/04/2011 แล้วก็เสียค่าตรวจ 50บาท พร้อมได้ทานเหล็กมากินเพิ่ม เสร็จแล้วก็เข้าไปกินข้าวที่บ้านแม่ กินได้นิดเดียวเอง ไม่รู้ว่าไม่อร่อยหรือไง แม่ให้กล้วยมาอีก 1 หวีก่อนกลับ

ระหว่างทางกลับบ้าน ก็หิวขึ้นมาอีกแล้ว เลยแวะ nawamin city เสียหน่อย หม่ำๆ starbucks ไป 1 แก้ว เดิน daiso ซิว ๆ จนรู้สึกว่า ปวด ๆ ท้อง เหมือนว่าวันนี้คงโดนกดท้องแรงไปมั้ง เลยรู้สึกเจ็บ และเริ่มหน่วง ๆ แบบเดินจะไม่ไหวแล้ว ก็เลยกลับ พอถึงห้องก็เคลิ้มหลับไป 1ตื่น ค่อยยังชั่วหน่อย อากาศวันนี้ร้อนมาก ๆ ตอนเย็นไปกินข้าวเสร็จ เดินซื้อของตลาดนัด เพราะพี่ตู่อยากกินทุเรียน แต่ทุเรียนเจ้าอร่อยเจ้าประจำ ยังไม่เอามาขายเสียที มีขายอยู่ร้านหนึ่ง แต่ไม่ขายเป็นลูก ขายแบบแกะแล้วใส่แพ็คเอา เลยอดกินไปอีก

อย่างตอนนี้ ขณะนั่งพิมพ์ ท้องยังคงตึงไปหมด แน่น ๆ มาก แต่ตัวเล็กยังคงดิ้นดี มีอาการปวดหัวนิดหน่อย บวก หน่วง ๆ ด้วย แต่ที่สำคัญยังคงเข้าห้องน้ำแทบทุก ๆ 10 นาที เข้าทุกทีก็กลัวว่าจะเจอมูกเลือด กลัวจะมีน้ำเดิน เริ่มเครียด ๆ ไม่รู้ว่าจะคลอดวันไหน มันทรมานเหมือนกันเนอะ เมื่อคืนพอคิด ๆ เรื่องคลอด ก็พาลน้ำตาจะไหล อยู่ ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมางั้น ๆ เอาหล่ะ ไปพักดีกว่า แล้วจะมาอัพความคืบหน้าต่อไปนะจ๊ะ

เริ่มนับถอยหลัง 37 Weeks

37 Weeks 2 Days

28-Mar-2011

วันนี้ ได้เวลาไปพบคุณหมอตามนัดแล้ว คุณหมอเริ่มนัดบ่อยขึ้นในช่วงนี้ เพราะใกล้คลอดเต็มที่แล้ว อาการหวัด ไอ เริ่มหายแล้ว คาดว่า กินยาอีก 1 หรือ 2 วัน ก็คงจะหยุดกินแล้วแหละ ไม่อยากกินยาเยอะอ่ะ

อากาศช่วงนี้ เย็นลงอีกแล้ว ไม่รู้จะเป็นแบบนี้ไปอีกเมื่อไหร่ ธรมมชาติเลวร้ายมากช่วงนี้ ทั้งแผ่นดินไหว น้ำท่วม หลายอย่างเลยทีเดียว

วันนี้ มีคนไข้เยอะมาก เพราะเป็นวันจัทร์ ซึ่งทางโรงพยาบาลเปิดรับคนไข้รายใหม่ด้วย ตรวจปัสสาวะวันนี้ ปกติดี ความดัน 104/59 คุณพยาบาลคลำท้องแล้วก็แจ้งว่า เด็กกลับหัวแล้ว ดีจังเลยลูกจ๋า จะได้คลอดเองได้ และฟังเสียงหัวใจเด็กเต้นได้ 154

ออกมานั่งรอคุณหมอมาตวจไป กินข้าวโพดไป เพราะตู่ง่วงนอน ออกไปซื้อกาแฟ แถมข้าวโพดมาอีก คุณหมอตรวจแล้วก็บอกว่าโอเค อายุครรภ์เท่านี้หมอถือว่าเด็กแข็งแรงพร้อมคลอดแล้ว โดยระหว่างนี้ หากมีอาการปวดท้อง น้ำเดิน มีมูกเลือดก็ให้มาโรงพยาบาลได้เลย แต่ถ้าไม่แน่ใจอาการก็โทรเข้ามาสอบถามก่อนได้ และคุณหมอนัดอีกทีก็วันที่ 4/04/2011

อาทิตย์นี้ก็ทำงานอีก 3 วันเท่านั้นก็ได้หยุดแล้ว เพราะเราลาพักร้อนและลากิจเอาไว้ สบายจัง คลอดแล้วค่อยโทรมาลาคลอดเอาอีกที 555

36 Weeks

36 Weeks

สัปดาห์นี้ อากาศเปลี่ยนจริง ๆ เลย เดี๋ยวฝน เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวร้อน จนเราไอหนักขึ้นมาก แล้วในที่สุด พี่ตู่ก็บังคับให้ลาหยุด (22/03/2011) เพื่อไปหาหมอ แหม ไม่อยากลางานเลย เพราะวันศุกร์ และวันจันทร์ที่จะถึงนี้ก็ขอลางานไว้แล้ว แต่ก็เอาเถอะ เพราะโดนขู่ไว้อีกด้วย พี่ตู่เลยพาไปส่งที่โรงพยาบาลลาดพร้าว ไปหาหมอ หมอตรวจยังไม่ถึง 5 นาที ได้ยาแก้ไอมากินอย่างเดียว บอก ถ้ามีไข้ติดต่อกัน 3 วัน หรือไอติดต่อเกิน 2 อาทิตย์ให้มาหาหมอใหม่ พี่ตู่กลับบอกว่า ตอนนั้ลูกไม่คลอดมาแล้วหรอไง

กลับมาก็มานอนพัก เพราะวันพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน เสียงก็แหบลงอีก เซ็งมาก ลูกก็ยังคงดิ้นดีเหมือนเคย พอวันรุ่งขึ้นไปทำงาน เหมือนจะไอมากขึ้น แถมกลางคืนก็ไอหนักจนตื่น จนพี่ตู่จะพาไปหาหมออีกรอบ ตอนแรกก็อิดออด แต่ก็แล้วแต่พี่ตู่ แต่ก็ไม่ไดไปจนได้ เพราะพี่ตู่ต้องเข้าไปแก้งานที่ studio ต่อ

แต่จนในที่สุด วันศุกร์ (25/03/2011) ก็ต้องไปหาหมอจนได้ โชคดีที่ลาหยุดไว้ ตอนเช้าตื่นมาก็ไม่มีอาการอะไร นอกจากยังไอเหมือนเดิม ตื่นมาก็ยังมานั่งซักผ้าอ้อมให้ลูกอยู่เลย จนปวดหลัง เจ็บมือ พอซักเสร็จ เอาแล้วสิ เริ่มเวียนหัวแล้ว แต่ก็ไม่อะไร พี่ตู่ก็ไปทำงาน เราเองก็เที่ยง ๆ บ่าย ๆ ก็หลับกลางวันยาวเลย ตื่นมาอีกที ทำไมมันทั้งมึนหัว ทั้งไอ ทั้งจาม น้ำมูกก็ไหล เลยโทรถามพี่ตู่ว่าเสร็จงานหรือยัง เพราะคิดว่าจะไปหาหมอ พี่ตู่ก็เสร็จงานแล้ว แต่คงกลับมาช้าหน่อย เพราะรถออฟฟิตไม่มี แต่ก็ไม่เป็นไร

ไปถึงโรงพยาบาล หมอก็ยังคงให้ยาแก้ไอมาเพิ่ม แล้วก็มียาแก้แพ้ กับยาพารามาเพิ่มให้ เฮ้อ หมอบอกจะให้ยาเยอะกว่านี้ก็ไม่ได้ ก็อ่ะนะ ในพุงฉันมีเด็กน้อย ๆ อยู่คนหนึ่งนี่นา หาหมอเสร็จก็ไปซื้อสบู่ร้านโปรด ร้านมาดามเฮงที่ Cristal Park แล้วซื้อของกินเผื่อไว้ ก่อนแวะกินข้าวแล้วกลับบ้าน ก่อนนอนพี่ตู่ก็อุ่นนมให้กินอีกแก้วหนึ่ง

อาการโดยรวมช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เจ้าเธีนร์เตอร์ ยังคงดิ้น และขยับตัวเหมือนเดิม มีบ้างครั้งที่ดูเหมือนนิ่ง นาน ๆ ก็เล่นเอาตกใจเหมือนกัน นอนกจากนี้ การที่เราไปแรง ๆ ก็ทำให้เจ้าเธียร์เตอร์ เกร็งตัวจนท้องแข็ง ทำเอาเจ็บไปหมด สงสารลูกจัง

ช่วงนี้ อากาศเปลี่ยน ไม่รู้เมื่อไหร่จะปกติ ทั้ง ๆ ที่มันควรจะเป็นหน้าร้อนนะเนี่ย เซ็งจริง ๆ

Previous Older Entries