เริ่มต้นเรื่องราว นับถอยหลังสู่โฮจิมินห์

     หลังจากรวบรวมข้อมูลต่าง ๆ อยู่นาน ว่าจะไปเที่ยวที่ไหนบ้าง แลกเงิน การเดินทางภายในเมือง อาหารการกิน ของฝาก ซึ่งนับว่าข้อมูลเหล่านี้หาค่อนข้างยาก แต่ก็ไม่นับว่าแย่ เพราะยังมีเพื่อนใหม่ผู้ใจดี หลายคน ช่วยแนะนำเราอยู่ ต้องขอขอบคุณไว้ณที่นี้ด้วย สำหรับเพื่อนใหม่ทุกคน
     เรื่องแลกเงิน ตอนนี้ น้องสาวคนเก่งก้อไปแลกเงินมาเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่แลกเงินเป็น VND เท่านั้น แต่สิ่งที่หน้าเป็นห่วงกว่าคือ สภาพอากาศในช่วงนี้ที่ ฝนตก เนื่องจาก มีพายุเข้าอยู่ช่วงนี้ หลังจากเช็ครายงานสภาพอากาศก็พบว่า ช่วงที่เราจะไปเที่ยวนั้น เป็นช่วงที่ฝนตก เซ็งเป็ด เลยเรา ถ้าฝนตกหล่ะแย่ ดังนั้น เราจึงต้องเตรียมร่มกันไปอีก เป็นอาวุธประจำกาย เพื่อการเดินทาง โดยจากการถาม ๆๆ ได้ความว่า การเดินทางภายในโฮจิมินห์นั้น นั่งรถ taxi จะดีกว่า ส่วนที่ไหนที่มันใกล้ ๆ กันก้อ เดินเอา
     เราเองยังนึกสภาพตัวเองไม่ออกเลยว่า จะเอาอย่างไรกับการเดินทางครั้งนี้ดี ไม่ใช่สิ ไม่รู้ว่าจะไปอย่างไร เหมือนมันไม่เห็นภาพ นั่งมองแต่แผนที่ที่ว่างเปล่า ไม่รู้ว่า รถราจะวิ่งขวักไขว่ไปมาอย่างไร เส้นทางการเดินรถจะเป็นอย่างไร เอาเป็นว่า ตอนนี้กำลังตื่นเต้นกับการไปเที่ยว ไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไรดี คิดไปคิดมา ปวดหัว นู่นก็อยากเอาไป นี่ก็อยากเอาไป ปราดุกว่า ของจะล้นกระเป๋า เลยต้องตัดใจ เนื่องจากเอาเจ้าคาเมลใบย่อมไปใบเดียวเท่านั้น งานนี้สงสัยได้ใส่เสื้อยับเป็นแน่
     ช่วงนี้ นอกจากต้องพยายามหาข้อมูลที่เที่ยวเพิ่มเติมไว้ให้มากขึ้นแล้ว ยังต้องหา tip&trick ไว้เป็นพื้นฐาน รวมถึงสิ่งที่ต้องระมัดระวัง โดยเฉพาะ ยิ่งไปกันแค่ 3 สาว (ตอนแรกจะให้คุณสามีไปด้วย เพื่อเป็น 1 ชาย ที่จะพึ่งพา แต่คุณสะมีดั้นติดงาน เซ็งเป็ดอีกตามเคย) สิ่งที่เราได้เรียนรู้มา คือระวังคนที่เข้ามาเสนอบริการ และกระเป๋า (อันนี้มาจากเพื่อนใหม่ทาง MSN) ส่วนอยากอื่นที่เจอ ๆ มาก็เช่น ที่แลกเงิน การแต่งกาย จากความคิดเรานะ เราคิดว่าบ้านเค้าเป็นทั้งเมืองพุทธ และคริสต์ รวมถึงอิสลาม และที่เที่ยวส่วนใหญนั้นเป็นสถานที่ราชการ ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็น Lonelyplanet หรือ website แนะนำแหล่งท่องเที่ยวที่โฮจิมินห์ ต่างก็เขียนว่า ควรแต่งกายสุภาพ เพื่อให้เกียรติสถานที่ ซึ่งก็เหมือน ๆ กับบ้านเรา
     และอีกสิ่งที่ได้อ่านเจอมาจาดโลก Internet ใบนี้ ทำให้รู้ว่า ที่โฮจิมินห์ ไม่มีทางม้าลาย ไม่มีสะพานลอย ไม่มีตำรวจจราจร ซึ่งไม่รู้ว่าจริงหรือไม่ ต้องรอเราไปกลับมาแล้วจะมาเล่า ทำให้เรารู้สึกว่า การข้ามถนนที่นี่ คงเป็นเรื่องที่ยากมากกกกก อีกทั้งการขับรถ บ้านเราพวงมาลัยขวา บ้านเค้าพวงมาลัยซ้าย รถราก็ขวักไขว่ อีกทั้งบ้านเค้าชอบขี่มอร์เตอร์ไซค์กันด้วย ส่วนใหญ่คนที่เคยไป จะบอกว่า ให้เดินข้ามไปเลย อย่ารีรอ พะว้าพะวน หรือหยุดกลางทาง เพราะจะทำให้รถชน และไม่ต้องกลัวว่ารถที่อยู่บนท้องถนนจะชนเรา เพราะเค้าจะหลบเราเอง อ่านดูแล้ว น่ากลัวจัง แต่ก็นะ บ้านเราเองเวลาจะข้ามถนนก็คงคล้าย ๆ บ้านเค้าแหละเนอะ
     ตอนนี้ ในใจเรา ทั้งกลัว ทั้งดีใจที่จะได้ไปเที่ยว ตื่นเต้นที่วันเดินทางใกล้เข้ามา บวก ๆๆ กับ อาการกลัวเครื่องบินตก กลัวไปหมดทุกอย่าง กลัวแม้กระทั่งถ้าเครื่องบินตกจะทำอย่างไร คนข้างหลังจะลำบากไหม ประกงประกันอะไรก็ไม่มี คงจะมีแต่ประกันภัยเดินทางท่องเที่ยวเท่านั้น ที่กำลังทำอยู่ และประกันสังคม ซึ่งไม่รู้ว่าคุ้มครองหรือไม่ เราก็เข้าใจอ่ะนะ ว่าการเดินทางทางอากาศ เป็นการเดินทางที่ปลอดภัยที่สุด แต่เมื่อเวลาที่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับน่ากลัวที่สุด ยิ่งฝนฟ้าก้อม่ะค่อยเป็นใจเท่าไหร่ด้วย งานนี้คงต้องพกเครื่องรางของขลังไปอีกเป็นกระบุงโกย
     เอาเป็นว่า ก่อนไปหนึ่งวัน จะมาบอกกล่าวทิ้งทวนอีกทีแล้วกัน ตอนนี้ก็เตรียมทุกอย่างไปเกือบ ๆ จะพร้อมเต็มที่แล้ว เอาเป็นว่า ขณะที่ตัวเราเองกำลังนั่งพิมพ์อยู่ตอนนี้นั้น หัวใจเราได้ติดปีกโบยบินไปถึงโฮจิมินห์เสียแล้ว ไม่รู้จะโดนฟ้าผ่ากลางทางตกลงมาหรือป่าว แต่ถึงตกลงมาอย่างไร ก็คงบินต่อไปจนถึงฝั่งฝันได้แน่นอน
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: