เล่าเรื่อง

         เมื่อวานไปหาป๊ะป๋าที่โณงพยาบาลมา ป๊ะป๋าอาการดีขึ้นแล้ว รอดูแค่ว่า ให้ลมที่อยู่ในตัวออกหมด และรอดูว่าแผนรอยรั่วที่ปอดจะติดสนิทดีไหม ซึ่งถ้าต้องผ่าตัดเย็บรอยรั่ว คุณหมอจะแจ้งให้ทราบ ป๊ะป๋า นอนโรงพยาบาลคงสบายมาก กินเก่งด้วย แต่ดื้อ เพราะอยากกินชากับกาแฟ แล้วก็บ่นหนาว เพราะที่โรงพยาบาล ห้องแอร์เย็นมากกกก
          พอเยี่ยมป๊ะป๋าเสร็จ ก็ไปเอาแบตเตอร์รี่รถป๊ะป๋า ที่ชาร์ตไว้ที่ร้านบีควิก ซึ่ง รถมาจอดเสียอยู่หน้าโรงพยาบาลหลายวันแล้ว ช่างที่ร้านใจดี ไม่คิดเงิน แต่เห็นแล้วสงสาร เพราะแกต้องเหนื่อยยกแบตเตอร์รี่รถยนต์หนักมากให้ เค้าคงเห็นใจสาว ๆ 3 สาวที่ไปดูรถ กับ 1 หนุ่ม คือคุณสามีเรามั้ง ทุกคนดีใจมากที่เจ้าแก่ (รถของป๊ะป๋า) จะได้กลับไปจอดที่บ้านเสียที
         พอกลับไปบ้าน ก็เห็นอาม่านอนร้องไห้ แม่เล่าว่า วันนี้อาม่า อาการไม่ค่อยดี ไม่ค่อยกินข้าว กินน้ำ ปัสสาวะขุ่น ตอนเย็นแม่กล่อมโดยบอกว่า "หมอไม่รักษาแล้วนะ กินข้าวเถอะ" อาม่าเลยกินข้าวไปแค่ถ้วยน้ำพริกเล็ก ๆ ถ้วยหนึ่งเท่านั้น เราเรียกเค้าตั้งหลายทีก็ไม่ยอมตื่น พอตื่นถาม "อาม่าหิวไหม กินโอวันตินไหม" เหมือนเค้าจะตอบนะ แต่เหมือนคนลิ้นแข็งพูดออกมาไม่ได้ เราเลยต้องกลับ เพราะดึกแล้ว พอจะกลับ ก็เหมือนอาม่าจะขยับตัว แม่เลยให้บอกว่า เราจะกลับ และให้บอกให้อาม่ายื่นมือมาส่งให้ เค้าก็ยื่นมือมาจับเราไว้นะ เหมือนไม่อยากให้ไป เราลองดึงมอออก แล้วเรียกอีกครั้ง ครั้งนี้ อาม่าจับมือเราแน่นกว่าเดิม เรานะ ไม่อยากกลับบ้านเลยตอนนั้น แต่ก็นะ
         เมื่อเช้าก็โทรถามน้องรี่ อาม่าก็ยังคงเหมือนเดิม กินน้อยลง เมื่อคืนก็ไม่นอน ร้องเรียกหาคนอื่นทั้งคืน เพิ่งหลับไปเมื่อเช้า คิดแล้วเศร้าจัง อาม่าจะอยู่กับเราได้อีกนานเท่าไหร่นะ
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: