28 Weeks

28 Weeks

 

          อาการช่วงนี้ โดยรวมไม่มีปัญหาอะไรให้หนักใจ เจ้าตัวเล็กก็ดิ้นเก่งขึ้นกว่าแต่ก่อน หรือเราตั้งใจนับตลอดก็ไม่รู้ แต่ที่เหนื่อยหน่อยสงสัยจะเป็นเรา เพราะต้องวิ่งไปเฝ้าป๊ะที่โรงพยาบาลตลอดเลย ตั้งแต่วันศุกร์แล้ว (21/01/2011)

          กลับมาถึงห้องทีไร 3 ทุ่มแทบทุกวัน นี่ป๊ะก็อาการดีขึ้นแล้ว แต่ยังไม่ได้ออกจากห้อง ICU (เพิ่งเข้าเมื่อวันอาทิตย์ 23/01/2011) หมอบอกว่า อาการทรงตัวแล้ว ก็ไม่น่าห่วงอะไร กลัวจะไม่สบายอย่างเดียว ไปหาป๊ะทีไรก็พยายามใส่หน้ากากอนามัยตลอด ไม่อยากเป็นหวัด เพราะไม่อยากกินยา

          นอนหลับสนิทขึ้น ไม่ค่อยตื่นมากลางดึก คงเพราะเหนื่อยด้วย ไม่มีอาการตะคริวมาหลายวันแล้ว แต่เอ๋ ! พูดถึงตะคริวแบบนี้ เดี๋ยวจะเป็นอีกไหม นอกจากนี้ ก็มีปวดหลังบ้าง คงเพราะนั่งมอร์ไซค์ไปไกล ๆ ด้วย

          ช่วงนี้ แทบจะกินนมทุกวันเลย พยายามปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น โชคดีที่ท้องไม่ผูก อาจเป็นเพราะเรากินยาคูลย์ทุกเช้าก็ได้ ยังมีปวดท้องบ้าง เนื่องจากจะถ่าย แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไร

          แถมนอกจากนี้ ก็มีไปเดิน Shopping (แอบบหนีไม่ไปเฝ้าป๊ะ 1 วัน 27/01/2011) เพราะจะไปเดินดูงาน Thailand Baby Best Buy สุดท้าย ได้เดินดูของให้ลูกอย่างเดียว ที่ปั๊มนม กับที่นึ่งขวดนมก็ยังไม่ได้ซื้อ แต่เรากับพี่ตู่กลับได้ผ้าเช็ดตัวเอามาใช้เอง ขอโทษนะ ตัวเล็ก ของหนูไว้เดี๋ยวแม่กับพ่อซื้อให้ใหม่

          แล้วพี่ตู่ก็เพิ่งมาเล่าว่า วันก่อนที่ไปหาแม่ (25/01/2011) แม่บอกว่าไม่ให้เตรียมของเด็กไว้ รอคลอดก่อนค่อยไปซื้อ เราก็ถามพี่ตู่ว่า แล้วใครจะไปซื้อให้อ่ะ พี่ตู่ก็ต้องมาดูแลเปิ้ล ของใช้เด็กอย่างเสื้อผ้า ผ้าอ้อม ก็ต้องซักนะ แถมวันไปคลอดก็ต้องเตรียมเอาไปแล้ว เพราะเผื่อโรงพยาบาลใช้

          เราก็เข้าใจนะ ว่าเค้าถือกันอ่ะ แต่ทำไงได้ พี่ตู่เล่าว่า บอกแม่ไปว่าซื้อมาลองดูก่อนว่าแบบไหนดี แต่ถ้าแม่พี่ตู่มาเห็นคงเป็นลม เพราะเรา 2 คน ซื้อมาเยอะมาก จนขนาดไปเดินดูของเห็นเสื้อผ้าเด็กน่ารัก ๆ พี่ตู่บอกเลยว่า รอลูกออกมาก่อนค่อยซื้อเพิ่มเอา

          แล้วก็ยังคงมีงอนกันเรื่องย้ายไปอยู่บ้านแม่อีก ไม่รู้พี่ตู่จะเอาไง เพราะเราคงไม่พูดกับแม่แล้ว ให้พี่ตู่พูดแทน พี่ตู่ก็กลัวแม่เราไม่ยอม เราก็ไม่รู้จะทำยังไง เหมือนกัน แค่เกริ่น ๆ ขอไปเช่าอยู่ใกล้ ๆ ก็ไม่ยอม เลยบอกพี่ตู่ว่า ถ้าไม่ย้ายก็ไม่ต้องย้ายไปเลย คลอดเสร็จกลับมาอยู่ที่หอนี่แหละ

          ส่วนเรื่องาน ที่เราตั้งใจว่า จะลาออกหลังคลอดนั้น พี่ตู่ก็อิดออดเหมือนเปลี่ยนใจ จากที่เคยบอกให้เราทนจนกว่าจะได้โบนัส ทนจนกว่าจะคลอดลูก ก็เหมือนไม่ยอม กลัวว่าพอลาออกแล้ว เราจะหางานได้เมื่อไหร่ เราก็เลยงอน ร้องไห้พอเป็นพิธีอีกนิดหน่อย จนพี่ตู่ยอม บอกว่า งั้นลองดูไป ว่าจะอยู่ได้ไหม เพราะภาระทั้งหมดต้องไปตกที่พี่ตู่คนเดียว เราก็เข้าใจอ่ะนะ

          ก็อารมณ์คนอยากเลี้ยงลูกอ่ะ ก็ตัวติดกันกับเจ้าตัวเล็กมาตลอด อยู่ด้วยกัน 24 ชั่วโมง กว่าจะได้เห็นหน้ากันก็อีกไม่กี่เดือน ก็อยากเลี้ยงเค้าให้นานที่สุดอ่ะ อารมณ์มันเป็นแบบนี้

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: